JopVorm

‘Leuke dingen’ doen. Rijksmuseum op zaterdagmiddag

Rijksmuseum op zaterdagmiddag

‘Leuke dingen’ doen

Rijksmuseum op zatermiddag

Loop anders even een stukje met me terug als je wilt. Waarheen? Naar het jaar 1999, op de vooravond van het millennium. Het leven was goed… net gestart met m’n studie Communicatie, op kamers in Amsterdam. Kortom ‘party hardy’. Mijn route van dat moment; van Amstelstation met lijn 53 richting Gaasperplas en uitstappen bij metrostation Verrijn Stuartweg. Even een kort stukje lopen en dan… de Kooi in.
Het inmiddels gesloten Café de Kooi was de kroeg van school en dus de plek waar ik te vinden was. Het was bruin, met achterin, achter een glasplaat, een muurschildering van Herman Brood, we dronken Oranjeboom bier. Kortom, een gezellige boel. In de Kooi ontmoet ik mijn vrouw voor het eerst.
15 jaar later, in het hier en nu, maak ik geplande afspraken met m’n vrouw om ‘leuke dingen’ te doen. Vandaag gaan we naar het Rijksmuseum!


Het is echt niet zo dat je geen spontane dingen meer kunt doen als je een kind hebt. Maar je kind gaat eigenlijk automatisch spontaan mee. Hij is op dit moment gewoon het dierbaarste bezit wat er is. Maar hé, 15 jaar geleden gingen we gewoon samen, met z’n tweeën naar de stad zonder erbij na te denken. Mijn vrouw heeft via haar werk toegangskaarten voor het Rijksmuseum gekregen. Zo lekker Hollands als dat we zijn, plannen we ons bezoek op de laatst mogelijke dag. Het is immers ook zonde als je ‘gratis’ zomaar weggooit.

Zaterdagochtend

Ramses, onze zoon, besluit ons te wekken om 6.30 uur. Ik hoor je denken, ooh dat is best redelijk. Vind ik niet. Ik ben niet geboren om ’s morgens wakker te zijn. Die gave heb ik nooit gehad, zal ik ook nooit ontwikkelen. 15 jaar geleden kon ik gewoon tot 15.00 uur in mijn bed blijven liggen. Heerlijk, heb ik nooit spijt van gehad.
Het ochtend ritueel verloopt redelijk soepel. Ramses heeft goede zin, het kan namelijk ook zeker anders, maar vandaag niet. Meneer weet namelijk dat we richting z’n nichtjes gaan.
Er is inmiddels een tijdsspanne op papier gezet door mijn vrouw. “Kijk schat, als we het zo doen komen we precies goed uit”, hoor ik m’n vrouw zeggen. Euhm, ok, ik realiseer me ineens dat tegenwoordig dus ook dit soort ‘leuke dingen’ gepland moeten worden. Ik voel een lichte chagrijnigheid op komen zetten.

Op weg

Eenmaal in de auto, een half uur later dan gepland, rijden we richting Hoorn. Ik weet, dat is best omrijden als je vanaf Hoofddorp naar Amsterdam wilt, maar daar woont mijn schoonzus. Zij gaat een dagje oppassen. Leuk! Kan Ramses de hele dag met z’n drie lieve nichtjes spelen. In de auto gaat ook alles soepel. De weg is rustig, het is mooi weer, zonnebril op en gaan, zal ik maar zeggen. Toch zijn er genoeg auto’s op de weg, waardoor de kans op bumperkleven bestaat. Dit is tijdens onze gezamenlijke autoritten absoluut uit den boze! Niet dat ik dit überhaupt doe, maar over afstand houden zijn onze meningen verdeeld.
Je kent het wel, je rijdt 120 op de linkerbaan en er probeert een busje met 122 van rechts in te schuiven terwijl dat eigenlijk net niet kan. Ik zie alleen maar remlichten, vol op de rem en om het af te maken schiet mijn rechterarm instinctief voor mijn vrouw. Niet dat ik haar ooit tijdens een botsing tegen zou kunnen houden, maar toch lief, niet dan?

Ramses afgezet, kop koffie gedaan en wij zitten weer in de auto richting Amsterdam. Voelt toch altijd de eerste twee minuten even raar. Je zit samen in de auto zonder je kind. Zoals ook dit keer, praten we meestal deze twee minuten even niet. Een soort momentje van rust. We rijden richting de Arena, want wij hebben bedacht om gebruik te maken van het Park & Ride principe. Lekker makkelijk. En dan… file. “Kom op hé, het is zaterdag jongens”, hoor ik mezelf zeggen. Ongeluk. Maar ik zie het verderop alweer rijden, dus ik probeer rustig te blijven. En daar gaan we weer, althans… Nog geen 5 kilometer verder, bam, weer file. “Grrrr…”. Er komt een dierlijk, grommend geluid uit het diepste van mijn ziel. En ja hoor, om een of andere duistere reden wordt iedereen van de snelweg begeleid. Ik, met mijn wereldse richtingsgevoel, raakt nu lichtelijk in paniek. Zwaar achter op het schema liggend, kijk ik mijn vrouw wanhopig aan en zeg, “Ok schat, ik ben er klaar mee, omkeren en terug naar Hoorn?” Het is me gelukt…vrouwlief is nu ook chagrijnig aan het worden. “Wauw, geweldig hoor, met z’n tweeën op pad zo”, zegt ze op een best indringende toon. “Doe nu even relaxed, ik weet de weg”. En ja, qua richtingsgevoel delf ik toch echt het onderspit, dus kom maar op. Als ik in een drukke winkelstraat een winkel uitkom, loop ik gerust de kant op waar ik net vandaag kwam. “Herken je het hier dan niet?”, vraagt ze ook nog. Soort van retorische vraag denk ik dan. Ik word er in ieder geval niet rustiger van.
Ik volg de instructies trouw, hier linksaf, let op, straks in de bocht naar rechts. En ja, af en toe heb ik het gevoel dat ik vaag iets herken. We rijden in Diemen waar we immers een aantal jaar samen gestudeerd hebben. En dan ineens herken ik inderdaad iets. Overal staat politie. Een hele woonwijk, waar wij doorheen moeten volgens vrouwlief, is afgezet met lint. Herkenbaar vanuit onze studietijd. Er gebeurde hier altijd wat. Wederom vertraging dus. Echt veel meer dan dit kan er niet tegen zitten toch?

Na een rit van…, ach veel te lang in ieder geval, komen we eindelijk bij de Arena P&R aan. We stappen uit, lopen richting het loket om onze kaartjes te halen. Een bord. Wegens de voetbalwedstrijd van vandaag geen P&R. Lekker dan. Terug de auto in. Dan maar parkeren op het Museumplein. Een paar euro’s meer, maar ach, de kaartjes zijn gratis. Onze planning op papier komt niet nu echt helemaal niet meer overeen met de werkelijkheid. Ik weet het, dit moet leuk zijn.

Het Rijksmuseum

Het lukt ons om twee uur later dan gepland in het museum aan te komen. Lichtpuntje… wij mogen via de korte rij naar binnen aangezien we al kaartjes hebben. Wij naar binnen. En ja, eerlijk is eerlijk de entree is echt geweldig! Direct staat mijn vrouw met iemand te praten. Uiteraard zijn we niet de enige ‘echte Hollanders’. Collega’s van haar hebben exact hetzelfde idee als wij… zonde van de gratis kaartjes als we niet gaan.
Je begrijpt, bij twee uur te laat arriveren, moeten we eerst nog even langs het toilet. Natuurlijk zijn we niet alleen, dus pas na 15 minuten kunnen we eindelijk van start. De tour begint. Met iPad in de aanslag trotseren we de jaren 1600 – 1700. Het Rijksmuseum is groot, maar op zaterdag voor je gevoel heel klein door de hoeveelheid mensen die ook de ‘Nachtwacht’ willen bekijken. Mensen duwen elkaar opzij om toch net even een betere spot te bemachtigen voor een selfie. Bah, dit moet leuk zijn. Ik loop hier rond, met pijn in m’n buik aangezien ik bijna omval van de honger. En de lasagne van gisteravond begint van binnen ook iets aparts te doen. Ik merk en realiseer me echt wel dat ik het nu ook voor vrouwlief heb verpest. Mijn humeur is echt niet te genieten. Grappig, ik weet het zelf, maar kan het echt niet van me afschudden. Voor mijn gevoel hebben we net een wereldreis achter de rug om vervolgens als een soort kuddedieren achter de hekjes naar leuke kiekjes te kijken. Nogmaals, ik houd van kunst, maar het liefst zit ik nu in de Kooi met een lekker biertje in m’n hand.

De verlichting

Na anderhalf uur verlaten we het museum. Al lopend richting de parkeergarage voel ik een soort verlichting opkomen. Of dit nu komt door de frisse, Amsterdamse buitenlucht, of omdat we even rustig, zonder spanning met z’n tweeën zijn, het voelt heerlijk! Ik kijk mijn schatje aan en zeg, “Heerlijk hè schat, zo even met z’n tweeën zijn, net zoals vroeger. Ik zou wel een lekker Oranjeboom biertje willen drinken, net zoals toen!” . “Tja schat”, antwoordt ze, “Wist je trouwens dat Oranjeboom bier al lang niet meer bestaat, net zoals de Kooi? We worden oud hè”, zegt ze met een kleine glimlach op haar gezicht.
En ja, daar is dan dat geluksmomentje. Voor de tweede keer vandaag hebben we samen een soort momentje van rust. Het leven is mooi.

Kortom

De dingen waar ik vroeger van dacht, oh dan ben je oud, doe ik nu zelf. En toch ben ik zielsgelukkig.

JopVorm

JopVorm

Meer berichten

Volg mij via:
TwitterFacebookLinkedInPinterest

SHARE :

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *