JopVorm

Hypocriet of niet? Primark horror op donderdagmiddag

Primark horror op donderdagmiddag

Hypocriet of niet?

Primark horror op donderdagmiddag

Shoppen, winkelen, inkopen doen, alleen al bij de termen krijg ik het spaans benauwd. Ik ben meer van “ach, dat kunnen we vast ook online bestellen, toch schatje?”. Helaas werkt dit niet altijd. Want dan komt in één keer die vraag, lees opdracht, of je even op JOUW ‘vader-zoon-dag’ langs de Primark kunt wippen om een paar sloffen te scoren voor zoonlief. De paniek slaat toe… hoe dan? De Primark? Oh hel, dat is toch die giga grote, te drukke winkel waar alles zo ongelofelijk goedkoop is? Na een paar korte, tegenstribbelende zuchten en steunen, wordt snel helder dat ik dit avontuur toch echt zal moeten ondergaan ☹.

Het parcours

En daar gaan we. 15 minuten later dan gepland, omdat alles met een kind nu eenmaal wat langer duurt, lopend richting, wat later blijkt, de hel. In de illusie dat we even snel samen een boodschapje kunnen doen geloof ik allang niet meer. Meneer ziet gewoon dingen die ik echt al jaren niet meer zie. “Kijk papa, die!” Dat is er ook weer zo een. Euhm, die… tja. “Ja mooi hè schat, die.” “Papa… die… daar… helicopter!” Oh ja, op de weg richting de Primark staat natuurlijk weer zo’n kinderparadijs met bewegende apparaten waaronder een helicopter. Ik volg stug het parcours in gepast tempo en roep dat hij op de terugweg in de helicopter mag. En tot mijn grote verbazing komt het kleine mannetje op me afgestormd om verder te lopen. Ha! Dat is 1-0 voor papa. Ja kom op hé, het gastje is twee en een half, af en toe moet ik toch echt uit principe even van hem winnen, ja toch?
Een kwartier na mijn geplande tijdstip van arriveren zie ik daar dan eindelijk de grote blauwe letters PRIMARK tevoorschijn komen.

De hel

Ogenschijnlijk is mijn gekozen tijdstip goed. Naar mijn mening weinig mensen op straat. Vol goede moed betreden we samen de winkel. En BAM! Daar is ie… Een geur van plastic, goedkope verf en lijm in combinatie met keiharde, felle, vloekende kleuren, creëren de welbekende beuker in het gezicht. Even opnieuw focussen dus. Het gevoel alsof je net even te snel je bed uitstapt of dat je je hoofd stoot tegen een kastje wat daar al jaren hangt, ach, je kent het wel. Al schuddend met het hoofd richt ik mijn blik instinctief op mijn zoon. Althans, dat probeer ik. Klaarblijkelijk heeft mijn moment van focussen iets langer geduurd dan gedacht aangezien ik mijn zoonlief, net tussen de hordes mensen door, al bijna bij de roltrap zie staan. En voor de duidelijkheid, die roltrap bevindt zich helemaal achterin deze giga grote, te drukke winkel.

140407_Hypocriet_2Na een voor mijn doen atletische spurt tussen de massa door grijp ik net op tijd zijn capuchon voordat meneer zelfstandig de roltrap betreedt. “Zo kerel, even wachten op papa hè”, vertel ik hem enigszins buiten adem. Het voelt alsof ik zojuist een zeer goedkope, door kinderhanden gefabriceerde, plastic damespump heb doorgeslikt. We betreden de roltrap. In dit korte rustmomentje op de roltrap realiseer ik me ineens dat al deze producten gemaakt zouden kunnen zijn door mijn zoons leeftijdgenootjes. Ik weet dat er in het verleden veel te doen is geweest over dit soort ‘budget winkels’. Overal waar ik kijk zie ik prijzen waarvan ieder mens zich toch moet afvragen hoe dat mogelijk is. Blijkbaar is dit nu een geaccepteerd concept wat de ‘wegwerpmaatschappij’ waarin we inmiddels leven 100% onderstreept.

Ondanks mijn tegenstrijdige gevoelens weet ik mijn weg te vinden naar de plek van bestemming. Sloffen voor Ramses (zoonlief in kwestie). Tweede etage, helemaal links achterin. Dat is wat ik mezelf als een continue mantra voorlees. Mijn vermoeden dat deze lucht en atmosfeer niet bevorderlijk zou zijn voor Ramses wordt uiteraard direct bevestigd. Ramses is hier helaas vaker geweest met z’n moeder en vindt het grappig om zich te verstoppen. Deze combinatie zorgt op dit moment voor chaos in mijn hoofd. Met sloffen maat 24 in mijn hand, probeer ik krampachtig zicht te houden op mijn zoon die als een malle tussen alle kledingrekken door rent. Zelf heeft hij er gelukkig plezier in aangezien de enige manier om hem te volgens is via het geluid. Al schaterlachend hoor hem af en toe voorbij flitsen. Loslaten, gewoon loslaten, dat is wat ik mezelf voorhoud terwijl ik mezelf een weg baan richting de kassa.

De kassa

Ik kijk op mijn horloge, en wat blijkt, het is 12:34 uur. Ongelooflijk, het is me gelukt om op de een of andere manier mezelf al 19 minuten in de hel staande te houden. Bij de kassa gearriveerd zie ik afzettingen zoals je die kent van de welbekende pretparken. Ik werp een blik om me heen en zie alleen maar kassa’s. Oneindig veel kassa’s! Gelukkig is de rij te overzien. Ramses blijft op miraculeuze wijze even bij me staan. Ik denk dat bij hem nu ook de lijm en verf lucht is ingeslagen. Ach, als het dan toch moet gebeuren, liever hier bij de kassa.

Voor ons staan twee dames met winkelmandjes, of eigenlijk winkelmanden, tot aan de nok toe gevuld. Zo’n grote winkelmand heb ik nog nooit gezien! De dames richten zich in eerste instantie op Ramses. “Ahhh, wat ben jij een zoet ventje”. En tja, daar sta je dan met rode vlekken in je nek aangezien je voor je gevoel net een marathon achter je kind aan hebt gelopen. En dan gebeurt het, de dames mogen bij kassa 11, ja je leest het goed, kassa 11, komen afrekenen. De dame aan de rechterzijde, lichtelijk fors van postuur met een iets te strakke legging aan en iets te vaak geblondeerd, opgestoken haar, begint een monoloog tegen de cassière. “Nou meisie, ik begrijp al die mensen die zeuren over de kwaliteit niet hoor! Het kost toch geen reet hier. Gaat die opdruk eraf in de was? Gooi ik het shirtje toch gewoon weg!”.

En ja, hiermee wordt mijn idee van de steeds verder afglijdende wegwerpmaatschappij bevestigd. Zonder hier nu direct een statement over te maken, voel ik me toch een beetje in de zeik genomen door mezelf. Tegen mijn gevoel en principes in sta ik nu dus in diezelfde winkel, in diezelfde rij, voor diezelfde kassa, te wachten op datzelfde belletje om te zien op een tv dat ik bij kassa 24 Ramses zijn sloffen van € 3,50 mag komen afrekenen. Hypocriet of niet?

Thuis

Thuis aangekomen blijkt dat één van de twee sloffen stuk is bij het ritsje. Ach, ik heb ze maar gelijk weggegooid. “Voor die prijs kun je net zo goed even nieuwe halen met Ramses, toch schatje?”

JopVorm

JopVorm

Meer berichten

Volg mij via:
TwitterFacebookLinkedInPinterest

SHARE :

(2) reacties

Olga Opdam
5 jaar geleden ·

Geweldig Joeri !!!!! Xx

erik
5 jaar geleden ·

leuk, leuk, en alweer tweeenenhalf tsja bij ons nu 3,5 en bijna…. 6
niet hypocriet hoor, gewoon leuk beschreven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *